© Jonathan Ramael

"Enkel wind te zijn, tomeloos, mateloos, ongebonden"

- Paul van Ostaijen

LOCATIE

Paul van Ostaijenlaan, hoek met Waterhoenlaan

MATERIAAL

Brons

BEKENDE ANTWERPENAAR 

Rudi Goyvaerts

Verbonden aan Sea-Scouts Lange Wapper, gevestigd vlakbij het Galgenweel

Benieuwd? 

Lees de tekst van Rudi Goyvaerts

in het boek 'Citaat op Straat'.

De Paul van Ostaijenlaan (op straatnaamborden foutief met y gespeld) is een van de eerste straten die na Wereldoorlog II op Linkeroever werden aangelegd. De straat verbond de oude Sint Annakerk, die toen nog in een put lag tussen bergen opgespoten zand, en de Beatrijslaan. Het is de straat met de typisch Ahornbomen of Esdoorn waarvan het blad de Canadese vlag siert.

 

De expressionistische dichter Paul van Ostaijen (1896-1928) kennen we allemaal door populaire gedichtjes als Mark groet ’s morgens de dingen en Gaston en zijn basson. En elke vijftigplusser heeft in zijn schooltijd zich wel eens met Melopee moeten inleven in de man die met  de kano onder de maan, op de lange rivier gedwee schuift naar zee.

 

Paul was een weinig gedisciplineerde student, hij werd zelfs van school gestuurd nadat hij geprotesteerd had tegen de bevoordeling van kinderen van Franstaligen en rijkelui. Tijdens de oorlog werd Van Ostaijen klerk op het stadhuis. Hij kleedde er zich provocerend als een dandy en was stamgast in menig café op De Keyserlei.

 

Op 20-jarige leeftijd gaf hij in eigen beheer Music-hall, zijn eerste dichtbundel uit. Een jaar later werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie maanden omdat hij leuzen tegen kardinaal Mercier had gescandeerd. Om aan zijn celstraf te ontsnappen vluchtte hij naar Berlijn waar hij met zijn geliefde Emma Clément twee jaar doorbracht met kunst, drugs en seks in het avant-gardemilieu. Daar schreef hij o.m. Bezette stad en de dichtbundel De feesten van angst en pijn die pas na zijn overlijden in 1928 zou gepubliceerd worden. De laatste jaren van zijn leven moest hij doorbrengen in een Waals sanatorium.

 

De Paul van Ostaijenlaan kreeg twee citaten, waarvan er een met  wegeniswerken verdween maar ondertussen werd vervangen. De Antwerpse Erfgoedcel had een lijst van vijf mogelijke citaten opgesteld, de meesten uit De feesten van angst en pijn.  De volgende citaten sneuvelden: Ik wil bloot zijn en beginnen – Ik vat nooit de vlam van het vuur in de verte – Het geluk is een dwaze maagd die zich laat zoenen door elke sterke man.

De bezoekers van de Linkeroever Literair maakten op 4 mei 2003 een dubbele keuze. Daarom zijn er twee citatentegels van Paul van Ostajien.

- Geschreven door Hugo De Ridder

A+.jpg

Citaat op Straat

© 2018 ALO vzw en district Antwerpen

  • White Facebook Icon
  • White Instagram Icon